Ailesi ve eğitimi
Johann Christoph Friedrich von Schiller, 10 Kasım 1759'da Marbach am Neckar'da doğdu. Memur ve cerrah Johann Caspar Schiller ile Elisabeth Dorothea Schiller'in ikinci çocuğuydu ve beş kız kardeşinin arasındaki tek erkekti. Aile 1763'te Lorch'a, 1766'da Ludwigsburg'a taşındı. Ailesinin isteğiyle 1773'te Karlsschule Askerî Akademisi'ne gitti, önce hukuk, sonra tıp okudu. 1780'de doktora tezini tamamladı. Wieland, Herder ve Goethe ile birlikte Weimar Klasiği'nin en önemli dört yazarından biri sayılır; 1802'de soyluluk unvanı almıştır. Dram eserlerinin çoğu Alman tiyatrosunda başyapıt kabul edilir. Doğa tasvirli şiirleri de vardır ancak asıl alanı düşünsel ve didaktik şiirdir; dramatik şiirleri en sevilen Alman baladları arasındadır.
Haydutlar ve sürgün yılları
Sturm und Drang döneminin ruhunu taşıyan Haydutlar'ı (1781) önce isimsiz yayımladı; oyun 13 Ocak 1782'de Mannheim Tiyatrosu'nda sahnelendi. Prömiyere izinsiz katılınca Dük Karl Eugen onu 14 gün hapse attı ve yeni oyun yazmasını yasakladı. Schiller sonraki yıllarda Bauerbach'ta Luise Millerin'i bitirdi, Don Karlos'u yazmaya başladı, Mannheim'da tiyatro yazarı olarak çalıştı, Leipzig'de ise Christian Gottfried Körner'in desteğini gördü. Ode an die Freude (Sevince Kasideler) bu dönemde yazıldı. Don Karlos 1787'de yayımlandı ve hemen sahnelendi. 1786'da Thalia dergisinde Onursuz Suçlu öyküsü çıktı. 1787'de Weimar'a giderek Herder ve Wieland ile tanıştı.
Jena ve Goethe ile dostluk
1789'da Jena'da profesörlüğü kabul edip tarih dersi verdi. Birleşik Hollanda'nın İspanya'dan ayrılışı ve Otuz Yıl Savaşı üzerine tarih çalışmaları yazdı. 1794'ten sonra Goethe ile mektuplaştı, Horen ve Musenalmanach dergilerini çıkardı. Goethe ile birlikte Xenien adlı hicivleri yazdı. Güzellik ve Heybet Üzerine ve Doğal ve Duygulu Şiir Üzerine gibi incelemeleri de bu dönemdendir.
Weimar yılları ve ölümü
1799'da Weimar'a yerleşti, 1802'de soyluluk unvanı aldı. Wallenstein (1799), Maria Stuart (1800), Orléans Bakiresi (1801), Messinalı Gelin (1803) ve Wilhelm Tell (1804) dramlarını tamamladı; Çanın Şarkısı adlı şiiri de aynı yıllara aittir. Son oyunu Demetrius yarım kaldı. Racine'in Phèdre oyununu çevirdi. Hastalığı 1804'ten sonra ağırlaştı; 9 Mayıs 1805'te Weimar'da akciğer iltihabından öldü ve Jacobsfriedhof'a gömüldü. Kemikleri 1827'de Weimar mezarlığına taşındı, ardından Goethe da aynı yere defnedildi.
Kaynakça: Bu biyografi, Vikipedi'deki Friedrich Schiller maddesinden yararlanılarak hazırlanmıştır. Metin CC BY-SA 4.0 lisansı altındadır.