Charles Pierre Baudelaire, 9 Nisan 1821'de Paris'te dünyaya geldi. 19. yüzyılın en sarsıcı Fransız şairlerinden biri olan Baudelaire, şiirde ve eleştiri yazarlığında kendi kuşağının çok ötesine geçen bir ses buldu. Avangard edebiyatın öncülerinden sayılan bu şair, çevirmen ve eleştirmen, 46 yıllık ömrüne devrimci bir estetik sığdırdı; ardında bıraktığı yapıtlar sayısız şairi derinden etkiledi.
Çalkantılı Bir Gençlik
Baudelaire henüz altı yaşındayken babasını yitirdi. Annesinin Aupick adlı biriyle evlenmesi, çocuğun dünyasını karartmaya yetti; bu ilişki hiçbir zaman düzelmedi. 1839'da disiplinsizlik gerekçesiyle okuldan uzaklaştırılan genç Baudelaire, ailesinin hukuk öğrenimine yönlendirme baskısına boyun eğmedi. Bunun yerine Quartier Latin'in bohem atmosferinde, kuralsız ve özgür bir hayata adım attı.
Bu dönemde girdiği ilişkiler ve yakalandığı hastalıklar ailesinin tepkisini çekti; yirmi yaşında Hindistan'a gönderilmek istendi, fakat aslında oraya hiç gitmedi. 1842'de Fransa'ya döndüğünde uzun soluklu aşkı Jeanne Duval'le tanıştı. Reşit olunca babasından kalan mirası kısa sürede tüketti; aile miras hakkını geri aldı ve Baudelaire velayet altına alındı. Bu çıkmaz 1845'te bir intihar girişimiyle noktalandı; aynı yıl sağlık sorunları da yeniden derinleşti.
Kötülük Çiçekleri ve Büyük Yargılanma
1846'dan itibaren Les Fleurs du Mal — Türkçesiyle Kötülük Çiçekleri — adını taşıyacak şiirleri biriktirmeye başladı. 1847'de Edgar Allan Poe'yu keşfetti; çocukluğundan gelen İngilizce birikimini devreye sokarak Poe'nun yapıtlarını Fransızcaya kazandırdı. 1848 devrimlerinde kısa süreliğine sokağa çıkıp başkaldırının yanında yer aldı, ancak bu deneyim hayal kırıklığıyla sonuçlandı.
1857'de Théophile Gautier'e ithaf ettiği Kötülük Çiçekleri, arkadaşı Auguste Poulet-Malassis tarafından basıldı. Kitap edebiyat çevrelerini çalkaladığı gibi mahkeme salonlarına da taşındı: Altı şiir kamu ahlakına aykırı bulunarak Baudelaire hakkında dava açıldı. Aynı yıl üvey babasını da yitiren şair, annesine yeniden yakınlaşmaya çalıştı.
Son Yıllar ve Kalıcı Miras
1851'de başlayan esrar ve şarap alışkanlığı sağlığını yavaş yavaş çökertti. 1860'da yayımlanan Yapay Cennetler, bu uç deneyimlerin izlerini taşır. Otobiyografik niteliğiyle öne çıkan Çırılçıplak Soyunan Yüreğim üzerinde çalışırken, 1862'de düzyazı şiirlerini Le Spleen de Paris — Paris Sıkıntısı — adıyla okuyucuyla buluşturdu. Bu süreçte sifilisin etkileri günden güne ağırlaştı.
Belçika'da geçirdiği iki yılın ardından felç geçirerek Paris'e döndü. 31 Ağustos 1867'de hayatını kaybeden Baudelaire, Cimetière du Montparnasse'a defnedildi. Geride bıraktığı şiirler, eleştiriler ve çeviriler yaşadığı dönemde yasaklamaya ve düşmanlığa neden oldu; ölümünün ardından ise avangard sanatın kurucu metinleri olarak benimsendi. Arthur Rimbaud'dan Stéphane Mallarmé'ye, Yahya Kemal Beyatlı'dan Cahit Sıtkı Tarancı'ya uzanan geniş bir şair kuşağı, onun sorgulamacı ve alışılmışı reddeden sesinden beslendi.