Fransız Devrimi'nin fırtınalı yıllarında sürgüne gitmek zorunda kalan XVIII. Louis, 17 Kasım 1755'te Paris'teki ihtışamlı Versay Sarayı'nda doğdu. Kendisi Saksonyalı Prenses Marie-Joseph ile Fransa Veliahtı Louis'nin oğluydu. Ağabeyi XVI. Louis'nin giyotinle idam edilmesi ve yeğeni XVII. Louis'nin hapiste ölmesi üzerine tahtın meşru varisi haline geldi. Böylece Bourbon hanedanının haklarını savunmaya başladı. Nihayet 1814 yılında Paris kapılarına dayanan müttefik ordularının desteğiyle tahta çıktı. Kral, ülkeyi devrimin getirdiği yeni gerçeklerle uzlaştırmaya çalışan dengeli bir yönetim kurmayı amaçladı.
Sürgün Yılları ve Karşı Devrim Mücadelesi
Provence kontu unvanını taşıyan XVIII. Louis, ağabeyinin 1774'te tahta çıkışıyla veliaht ilan edildi. Kısa süre sonra aktif biçimde siyasetle ilgilenmeye başladı. Kendisini aydın çevrelere kabul ettirmek istiyordu. Bu süreçte kralın eski yüksek adalet mahkemelerine imtiyazlarını iade etmesine şiddetle karşı çıktı. Ancak 1781'de kralın bir erkek çocuğu dünyaya gelince veliahtlığı son buldu. Buna rağmen 1787'de İleri Gelenler Meclisi'ne, 1789'da ise Etats Generaux'ya girdi.
Devrimin patlak vermesiyle birlikte 20 Haziran 1791'de gizlice Brüksel'e kaçtı. Orada devrim karşıtı kardeşi Artois Kontu Charles ile güçlerini birleştirdi. Ardından Almanya'daki Koblenz'e geçerek karşıdevrimci güçleri etrafında toplamayı denedi. Devrimle mücadele etmek için yabancı hükümdarlardan askeri destek aradı. Ağabeyi XVI. Louis 21 Ocak 1793'te giyotinle idam edilince, yeğeni XVII. Louis'yi kral ilan etti. Kendisini ise naip olarak duyurdu. Kralcı faaliyetleri daha iyi yönetebilmek amacıyla 1794'te Venedik sınırlarındaki Verona'ya yerleşti. Yeğeninin 8 Haziran 1795'te hapiste ölümüyle birlikte resmi olarak XVIII. Louis adıyla hak iddia etmeye başladı.
Sürgün yılları boyunca Avrupa genelinde birçok farklı yerde konakladı:
- 1796'da Verona'dan çıkarılınca Conde ordusuna katıldı ve Blanckenberg'de kaldı.
- 1797-1801 yıllarında Rus Çarı I. Pavel'in himayesinde Letonya'daki Mitau'da yaşadı.
- Mitau'dan ayrılmak zorunda kalınca Varşova'ya geçerek üç yıl orada kaldı. Bu süreçte Bourbon hanedanının yeniden tahta çıkması için Napolyon Bonapart'tan yardım istese de olumlu bir sonuç alamadı.
- 1807'deki Tilsit Antlaşması'nın ardından son sığınağı olan İngiltere'ye geçti.
İki Kez Kaybedilen ve Yeniden Kazanılan Taht
Mayıs 1804'te Napolyon'un imparatorluğunu ilan etmesi üzerine kardeşiyle İsveç'in Kalmar kentinde buluştu. İki kardeş bu durumu protesto eden sert bir bildiri yayınladılar. Varşova'ya dönüşü engellenen kral, Çar I. Aleksandr'ın izniyle yeniden Mitau'ya yerleşti. Tilsit Antlaşması sonrasında ise İngiltere'ye sığınmak zorunda kaldı. Napolyon iktidarının sonuna kadar Fransa sınırlarının uzaşında yaşadı. Nihayet müttefik orduların 1814'te Paris'e girmesiyle Elbe Adası'na sürgün edilen Napolyon'un yerine tahta çıktı. Tarihler 6 Nisan 1814'ü gösterdiğinde Paris'e gelerek resmen tacını taktı.
Fakat huzur dolu günler oldukça kısa sürdü. Napolyon Bonapart 7 Mart 1815'te Elbe Adası'nden kaçarak gizlice Paris'e ulaştı. Tehlikeyi hisseden kral, 20 Mart 1815'te yeniden ülkeden kaçarak Belçika'ya sğındı. Hızla yeni bir ordu kuran Napolyon ise Belçika'ya saldırı düzenledi. Ancak imparatorun bu son hamlesi büyük bir başarısızlıkla sonuçlandı. 18 Haziran 1815'teki tarihi Waterloo Muharebesi devlerin savaşına sahne oldu. Arthur Wellesley komutasındaki İngilizler ve Gebhard Von Blücher idaresindeki Prusyalılar Napolyon'u bozguna uğrattı. Bu mağlubiyetin ardından kesin olarak tahttan indirilen Napolyon, St. Helena Adası'na gönderildi. Böylece XVIII. Louis 8 Temmuz 1815'te Belçika'dan dönerek kesin olarak tahtına oturdu.
Anayasal Monarşi Deneyimi ve Son Yılları
İkinci kez tahta oturan hükümdar, devrimin izlerini tamamen silmek isteyen soylularla karşı karşıya kaldı. Soylu sınıfı ve din adamları eski haklarını geri talep etseler de bunda başarılı olamadılar. Kral, ülkenin değişen yapısını görerek burjuvazinin haklarını gözeten modern bir anayasayı onayladı. Devrim süreçinde el konulan aristokrat topraklarının eski sahiplerine geri verilmesini ise engelledi. Onun dönemi Fransa için ilk parlamenter yönetim deneyimi olarak tarihe geçti. Bu yeni sistemde yürütme gücü kralda kalırken, yasaları onaylama yetkisi meclise verildi.
Yasama meclisinde çoğunluğu oluşturan aşırı kralcı Ultralar ile hükümdar arasında fikir ayrılıkları yaşandı. Aşırı krallık yanlılarının baskısına direnen kral, Eylül 1816'da meclisi dağıtma kararı aldı. Bu kararda 1819'da başbakan olan Elie Decazes'in telkinleri önemli bir rol oynadı. Buna karşın 1820 sonrasında mecliste güçlenen aşırı kralcılar, sarayın ılımlı reformlarını engellediler. Dış politikada ise 1823 yılında İspanya'daki isyana karşı askeri müdahale gerçekleştirildi. Angouleme Dükü komutasındaki Fransız ordusu, Kral VII. Ferdinand'a karşı yapılan ayaklanmayı bastırdı.
Özel yaşamında 1771 yılında Savoie Prensesi Louise Marie Josephine ile evlenen kralın çocuğu olmadı. Çok sevdiği eşi kraliçe unvanını alamadan 1810 yılında hayata gözlerini yummuştu. Yaşlı hükümdar 16 Eylül 1824'te Paris'teki Tuileries Sarayı'nda 69 yaşında öldü. Onun vefatının ardından tahta, Artois Kontu olan küçük kardeşi X. Charles geçti.