Ferdinand Victor Eugène Delacroix, 26 Nisan 1798'de Charenton-Saint-Maurice'de, köklü bir Fransız ailesinin dördüncü çocuğu olarak dünyaya geldi. Annesinin soyundan gelen ünün ün esas kaynağı, mobilya ustası Oeben ve Riesener'e uzanmaktaydı; babası ise devlet adamı Charles Delacroix'ti. Bu sanatsever aile atmosferi, genç Eugène'i müzik ve tiyatroya yöneltti; onu daha sonra Paris salonlarının en arınan isimlerinden biri yapacak olan görgü ve ilişki ağını bu yıllarda edindi. On yedi yaşına dek klasik konular üzerine eğitim aldı; 18 yaşında Güzel Sanatlar Ulusal Okulu'na kaydoldu.
Akademik Yıllar ve İlk Ustalıklar
Delacroix'nın sanat eğitimi farklı kat manları bir arada yakaladı. Louvre'daki çalışmaları sırasında Peter Paul Rubens ve Paolo Veronese'nin yapıtlarıyla yüz yüze geldi; bu karşılaşma onun renk anlayışını köklü biçimde dönüştürdü. 1815'te akademik ressam Baron Pierre Narcisse Guérin'in atolyösine girdi; bir süre sonra tarihsel konuları işleyen Antoine Jean Gros'la tanıştı ve Baron François Gérard'in önde gelen toplantılarına katılmaya başladı. 1822'de sergilediği “Dante ile Vergilius Cehennemde” tablosuyla sanatsal kimliğini dünyaya ilan etti; klasikçilerden sert eleştiri alsa da dikkatleri üstünde topladı. İki yıl sonra, “Sakız Adası Katliamından Sahneler” (1824) yine tartışma yarattı; tablo, Osmanlı kuvvetlerinin adası tahrip ettiği sırada çaresiz kalan Yunanlı sivilleri gözler önüne sererek Fransa'da derin bir siyasi yankrı uyandırdı.
Napolyon Savaşları'nın bıraktığı hazın havayı içinde soluyarak büyüyen Delacroix, çevresindeki romantik ruhlardan beslendi: Théodore Géricault, Richard Parkes Bonington, besteci Frédéric Chopin ve yazar George Sand bu isimler arasındaydı. Venedik, Flaman ve İtalyan ustaların yapayılarını incelerken İran minyatürlerine ve Ortaçağ tezhiplerine de yöneldi; bu geniş görsel birikim, sahnesinin renk paletıne doğrudan yansıdı.
Dönemin Şaheserlerı ve Fas Yolculuğu
1831 Salonu'na gönderdiği “Halka Önderlik Eden Özgürlük” — halk arasında “Barikat” olarak da anılır — ressamın adını ölümsüzkleştirdi. Temmuz Devrimi'ni konu alan bu yapıt, bugün Fransız kimliğinin simgesi sayılır. 1832'de Fas'a yaptığı gezi ise sanatsal evriminde yeni bir sayfa açtı. Kuzey Afrika'nın ışığı, insan tipleri ve kıyafetleri onu derinden etkiledi; bu etki daha sonra gerçekleştirdiği pek çok yapıtta kendini gösterdi:
- Cezayirli Kadınlar (1834)
- Yahudi Düğünü
- Magadorlu Yahudi Müzikçiler
- Dövüşen Tancalılar
- İmparator Abdurrahman'a Sunum
Bu dönemde devlet adamı ve tarihçi Louis Thiers'in himayesini kazanması da mesleki yörüngesini belirleyen önemli bir dönüm noktası oldu. 1830'larda İçişleri Bakanlığı görevi yapan Thiers, onu mimari süsleme işlerinin başına getirdi.
Olgunluk Dönemi, Miras ve Ölümü
Ressamlığının yanı sıra taş baskı sanatında da usta olan Delacroix, William Shakespeare, Sir Walter Scott ve Johann Wolfgang von Goethe'nin yapıtlarını litografiye aktardı. Kariyerinin sonraki evrelerinde sergilediği tabloılar arasında şunlar yer alır:
- Trajanus'un Adaleti (1840)
- Haçlıların İstanbul'a Girişi (1841)
- Marcus Aurelius'un Ölümü (1845)
- Aslan Avı (1854)
Güçlü imgelem güncü, keskin zekası ve ince duyarlılığıyla Delacroix, yaşadığı çağın en az anlaşılan sanatçılarından biri olmaya mahküp kaldı; oysa çalışmaları hem izlenimcileri hem de ard izlenimcileri doğrudan besledi. 13 Ağustos 1863'te Paris'te hayata gözlerini yumdu. Yaşadığı ev bugün müzeye dönüştürülmüş olsa da eserlerinin büyük çoğunluğu Louvre Müzesi'nin depolarında ve salonlarında yeni nesil seyircilerle buluşmaya devam etmektedir.