Türk yer bilimlerinin kurucu isimlerinden ordinaryüs profesör Ahmet Malik Sayar, 1892 senesinde İstanbul'un Çamlıca semtinde dünyaya gözlerini açtı.
Babası meşhur Osmanlı matematik bilgini Salih Zeki'dir.
Annesi ise Vecihe Hanım'dır.
Lise eğitimini dönemin en prestijli eğitim kurumu olan Galatasaray Lisesi'nde tamamladı.
Milli Eğitim Nezareti tarafından düzenlenen sınavı kazanarak yükseköğrenim için Fransa'ya gönderildi.
Lyon Üniversitesi'nde jeoloji üzerine akademik eğitim gördü.
Eğitimini başarıyla tamamladıktan sonra 1913 yılında sevdalısı olduğu vatanına geri döndü.
Ömrünü yer bilimlerine adayarak ülkemizde bu sahanın en önemli öncülerinden oldu.
Osmanlı'dan Cumhuriyet'e Uzanan Bir Aydınlanma Yolu
Yurda ayak basmasından kısa süre sonra patlak veren Birinci Dünya Savaşı, genç akademisyenin yaşamında büyük bir dönüm noktası oluşturdu.
Vatan borcunu ödemek amacıyla vakit kaybetmeden cepheye gitmeye karar verdi.
Sina Cephesi'nde savaş süresince yedek subay rütbesiyle canla başla görev yaptı.
1918 yılında askerlik vazifesini tamamlayarak terhis edildi.
Hemen ardından Darülfünun bünyesinde asistan kadrosuyla göreve başlayarak akademik kariyerine adım attı.
Bilime olan derin tutkusuyla hemen parladı.
Ühstün çalışma azmi sayesinde 1919 yılında doçentlik unvanını alarak kurumdaki yerini sağlamlaştırdı.
İstanbul Üniversitesi adını alacak bu köklü çatı altında 1933 yılına kadar aralıksız sürdürdüğü derslerinde binlerce pırıl pırıl gencin yetişmesine vesile olarak Türk eğitim tarihine adını yazdı.
Aynı zamanda 1919-1922 yılları arasında Halkalı Ziraat Mektebi'nde de dersler vererek tarım eğitiminin gelişimine katkıda bulundu.
Ülkenin büyük reformlardan geçtiği 1930'lu yıllarda ise çeşitli liselerde öğretmenlik görevini yürüttü.
Bu sayede genç dimağlara yer bilimini sevdirdi.
İstanbul Üniversitesi Yüksek Mühendis Mektebi'nin 1944 yılında Teknik Üniversite'ye dönüşmesiyle birlikte İnşaat Fakültesi bünyesinde Jeoloji Profesörü unvanıyla yeni akademik vazifesine heyecanla başladı.
Büyük bir gayretle çalışarak İstanbul Teknik Üniversitesi bünyesinde Maden Fakültesinin kurulmasında çalıştı.
Bu fakültenin kuruluş sürecine çok ciddi akademik emekler ve katkılar sundu.
Yeni kurulan bu önemli fakültede 1953 ile 1955 yılları arasında dekanlık yaptı.
1954 senesinde ordinaryüs profesörlük unvanına layık görüldü.
Bilime ve ülkesine adadığı şerefli mesleğini 1963 yılındaki emekliliğine dek sürdürdü.
Eğitim Dünyasında İz Bırakan Ders Kitapları
Malik Bey, yalnızca kürsüdeki hitabetiyle değil, yazdığı nitelikli ders kitaplarıyla da eğitim dünyasında derin izler bıraktı.
Değerli meslektaşları Tevfik Gökmen ve Malik Ongan ile hazırladığı jeoloji kitabı, 1924 ile 1950 yılları arasındaki yirmi altı yıl boyunca Türkiye genelinde okutulan yegâne ders kaynağı oldu.
Çeyrek asırdan fazla süre oyunca tüm öğrencilerin başucu eseri olan bu kaynak, yer bilimi öğretiminin standardını çizdi.
Ayrıca Darülfünun ve modern üniversite talebeleri için de bilimsel derinliğe sahip ders kitapları yazdı.
Eğitim hayatına sağladığı katkılarla yer bilimlerinin tüm ülkede yaygınlaşmasında son derece aktif bir rol oynadı.
Yer Bilimlerinin Öncüsü ve Çok Yönlü Bir Entelektüel
Akademik araştırmalarında özellikle omurgalı hayvan fosilleri üzerine yoğunlaşarak Türkiye'deki paleontolojik çalışmalara bizzat öncülük etti.
Anadolu'nun toprak altındaki zenginliklerini gün yüzüne çıkaran çalışmaları, sonraki nesiller için rehber niteliğindeydi.
Yaptığı fosil incelemeleri yerli bilim insanlarının ve araştırmacıların ufkunu büyük ölçüde genişletti.
Akademik kimliğinin ötesinde son derece meraklı ve rafine bir entelektüel olan Sayar, eski para koleksiyonculuğuyla da ilgilendi.
Özellikle Frigya bölgesi ile Helenistik çağ antik Yunan sikkeleri hakkında tarih dergilerinde makaleler neşretti.
Bu kıymetli makaleler o dönemde akademik ve sosyal çevrelerde son derece büyük ilgi uyandırdı.
Kendisi yer bilimlerine ömrünü adayan ünlü jeoloji profesörü Cazibe Sayar'ın eşidir.
Eşiyle birlikte yer bilimleri camiasına uzun yıllar boyunca çok değerli katkılar sundular.
Yer bilimlerine adanmış başarı dolu koskoca bir ömrün ardından, takvimler 11 Mart 1965 tarihini gösterdiğinde hayata gözlerini yumarak arkasında doldurulması imkansız büyük bir boşluk bıraktı.
Bıraktığı eşsiz bilimsel miras ve yetiştirdiği binlerce öğrencisiyle adı her zaman saygıyla anılacaktır.