Alexandre Cabanel Kimdir?

Alexandre Cabanel, 28 Eylül 1823'te Fransa'nın güneyindeki Montpellier kentinde, dokuz çocuklu bir marangoz ailesinin en küçüğü olarak dünyaya geldi. Tarihsel, dinsel ve mitolojik temaları ustalıkla işleyen ressam, özelçlikle portre dalındaki bece risiyle Fransız akademik geleneğinin simge isimlerinden biri hâline geldi ve 23 Ocak 1889'da Paris'te hayata gözlerini yumana dek bu yolda hiç durmadı.

Gençlik ve Eğitim Yılları

Cabanel'in sanata olan yatkınlığı çok erken yaşlarda kendini gösterdi. 1834'te, yani henüz on yaşındayken Charles François Matet gözetimindeki Montpellier Ücretsi z Güzel Sanatlar Okulu'na (École des Beaux-Arts) devam etmeye başladı. 1840'ta on yedi yaşında Paris Ulusal Güzel Sanatlar Okulu'na (École des Beaux-Arts) katılan genç ressam, burada yalnızca teknik beceri değil; edebiyat, tarih ve din gibi geniş bir entelektüel zemin de kazandı. Okul, ona öğrendiği bilgiyi görsel imgele re dönüştürme kapasitesi verdi. Akademide François-Édouard Picot'nun öğrencisi oldu; bursu sona erdiğinde Picot, Montpellier yetkililerine bizzat yazıp çömleği adına ek destek istedi.

Cabanel, Paris Salonu'na ilk kez 1844'te kabul edildi; ancak onun asıl çıkışı, 1843'te sergilediği Bahçede Istırap tablosuydu ve bu eser kendisine Prix de Rome yarışmasında ikincilik getirdi. 1845'te Praetorium'daki İsa ile yeniden ikinci oldu ve bu kez Roma Ödülü'nü (Prix de Rome) kazandı. Roma'da geçireceği beş yıl, sanatsal dünyasını kalıcı biçimde şekillendirecekti.

Roma Yılları ve İlk Büyük Eserler

Roma'da antik yapıtları ve Rönesans başyapıtlarını yakından inceleme fırsatı bulan Cabanel, bu deneyimi Paris'te hiç tanıyamayacağı teknikleri doğrudan öğrenmek için kullandı. Bu dönemde Montpellier'li genç bir banker oğlu olan ressam Alfred Bruyas (1821-1876) ile tanıştı ve iki sanatçı arasında kalıcı bir dostluk filizlendi. Bruyas, 1846'dan itibaren Cabanel'e siparişlerle destek oldu; o tarihte yaptırılan Alfred Bruyas Portresi bugün Montpellier Fabre Müzesi'nde sergilenmektedir.

1847'de Cabanel, Roma'da Düşen Melek (Fallen Angel) tablosunu tamamladı. Konusu itibarıyla dönemin sergi jürisini şoke eden bu eser şiddetli eleştirilere maruz kaldı; zira daha önce hiçbir öğrenci şeytani bir figür ü sergilememişti. Tablonun esin kaynağının John Milton'un epik şiiri Kaybolmuş Cennet (Paradise Lost) olduğu söylenir. Eser, Fransa'daki Fabre Müzesi'nde halka açık olarak korunmaktadır. 1849'da Vaftizci Yahya, 1850'de ise Musa'nın Ölümü tablolarını tamamlayan Cabanel, 1852'de Paris'e döndü ve ikinci bir ödül madalyası kazandı.

Paris'e döndüğünde Bruyas'tan destek amacıyla sipariş aldığı otoportresini de tamamladı. Siyah ve kahverenginin kasvetli tonlarında kendini biraz melankoli k bir figür olarak betimleyen bu tablo, sanatçının iç dünyasına açılan ender pencerelerden biri sayılır.

Akademik Kariyer ve Venüs'ün Doğuşu

1852-1853 yıllarında Paris belediye binası Hôtel de Ville'deki on iki pandantif için yılın aylarını temsil eden mevsimsel bir resim dizisi hazırlayan Cabanel, 1855'te Le gion d'Honneur madalyasına layık görüldü. Aynı yıl Hôtel Chevalier de Montigny'nin Grand Salon tavanlarını da boyadı ve benzeri dekorasyon siparişleri birbirini izledi.

1863'te Enstitü'ye üye seçilen Cabanel, aynı yıl Güzel Sanatlar Okulu'nda profesörlüğe atandı. Öğrencileri arasında Charles Fouqueray, François Guiguet, Henri Regnault ve Louis Royer gibi sonradan tanınan isimler yer alıyordu. 1862'den itibaren sekiz yıl boyunca Osmanlı Devleti'nden gelen ressam Süleyman Seyyid de ondan resim dersleri aldı.

Cabanel'in en ünlü eseri olan Venüs'ün Doğuşu (1863), 19. yüzyıl Fransız akademik resminin simgesi konumundadır. Tablo yapıldığı yıl bizzat III. Napolyon tarafından satın alındı; bugün Paris Orsay Müzesi'nde korunmaktadır. 1875'te bankacı John Wolf için üretilen daha küçük bir kopyası ise New York Metropolitan Sanat Müzesi'nde sergilenmektedir. Aynı dönemde Edouard Manet'nin Olympia'sıyla sık sık kıyaslandı; Manet'nin figürünün sert gerçekçiliği yanında Cabanel'in pürüzsüz akademik üslubu toplumun yüksek kesimlerince beğeniye mazhar oldu.

1863 Salonu'nda jüri üyesi sıfatıyla William Adolphe Bouguereau ve Jean-Léon Gérôme ile birlikte pek çok eseri reddeden Cabanel, bu kararın doğrudan tetikleyicilerinden biri olduğu Reddedilenler Salonu'nun (Salon des Refusés) açılmasına zemin hazırladı. Söz konusu alternatif salonda Manet, James McNeill Whistler, Paul Cézanne ve Camille Pissarro gibi ressamlar eserlerini kamuoyuyla buluşturdu.

Cabanel, 1865, 1867 ve 1878 yıllarında Paris Salonu'nun en prestijli ödülü olan Grande Médaille d'Honneur'e layık görüldü. 23 Ocak 1889'da Paris'te geçirdiği bir astım krizi sonucu 66 yaşında hayatını kaybetti.