Türk sinemasının ve tiyatrosunun unutulmaz mizah ustası Öztürk Serengil, 2 Mayıs 1930 tarihinde Artvin sınırları içinde dünyaya gözlerini açtı. Yaşamı boyunca kendine has eğlenceli tarzı, halkın diline dolanan deyimleri ve Türk argosuna kazandırdığı yepyeni renkli kelimelerle yediden yetmişe herkesin sevgisini kazanan büyük usta, 11 Ocak 1999 tarihinde İstanbul'da hayata gözlerini yumdu. Genç yaşta eğitimini yarıda bırakarak hayallerinin peşinden koşan Serengil, İstanbul'a adım attığı andan itibaren sanatın farklı dallarında kendisini gösterdi. Beyaz perdede hayat verdiği yüzlerce karakter ve televizyon ekranlarında sunduğu yarışma programlarıyla Türkiye'nin eğlence kültürüne yön vermeyi başardı. Kendine has ses tonu, jestleri ve esprileriyle Türk insanının kalbinde kalıcı bir yer edindi.
İstanbul'a İlk Adım ve Tiyatro Yılları
Lise ikinci sınıftayken eğitimini yarıda bırakmaya karar veren Serengil, 1949 yılında geleceğin tanınmış bankeri Banker Kastelli Cevher Özden ve ünlü ressam Cemal Akyıldız ile birlikte büyük umutlarla İstanbul'a göç etti. Buradaki ilk yıllarında, yani 1950'lerin başında Babıali'de ressamlık yaparak geçimini sağladı. Sanat dünyasına 1953'te Oğlum Edvard oyunuyla girdi. Tiyatro kariyerine hız kesmeden devam eden sanatçı, 1958'de Oda Tiyatrosu kadrosuna dahil oldu. Hemen bir yıl sonra ise İstanbul Şehir Tiyatrosu bünyesinde izleyicinin karşısına çıktı.
Yeşilçam'da Kötü Adamlıktan Adanalı Tayfur'a
Sinema dünyasına adım atması 3. Kat Cinayeti filmiyle gerçekleşti. Kariyerinin ilk dönemlerinde tam 142 farklı sinema yapımında "kötü adam" karakterlerini canlandırdı. Bu rollerin ardından Yeşilçam'ın argo komedilerinde vazgeçilmez bir başrol oyuncusuna dönüştü. Uzun yıllara yayılan meslek hayatı boyunca 300'e yakın filmde rol alarak izleyicinin beğenisini kazanan sanatçının canlandırdığı karakterler büyük yankı uyandırdı. Ona asıl şöhreti Adanalı Tayfur tiplemesi kazandırdı. Beyaz perdede hayat verdiği karakterlerde kullandığı kendine has vurgulamalar ve sıra dışı şivesi sinemaseverler tarafından çok sevildi. Özellikle eski patronu Mücap Ofluoğlu'nun filmlerdeki seslendirme katkısıyla "yeşşe" ifadesi halkn diline dolandı. Türk argosuna kazandırdığı bu ikonik deyiş o denli popüler hale geldi ki dönemin önemli devlet adamı İsmet İnönü bile karşılaştığı bir durum karşısında kendini tutamayarak "yeşşe" sözünü sarf etti.
Ekranların Şovmeni ve Unutulmaz Plaklar
Sinema oyunculuğunun yanı sıra 1966 yılında sahnelere adım atarak şovmenlik yapmaya başladı. Televizyon ekranlarında ise büyük ses getiren Gülünüz Güldürünüz adlı yarışma programını hazırladı ve sundu. Yarışma, yetenekli gençlerin sinema ve sahne dünyasına adım atmasında önemli bir basamak oldu. Sanatçı ayrıca çeşitli televizyon dizilerinde de roller üstlendi. Siyasi güldürü tarzındaki 45'lik plaklarıyla da ses getiren sanatçının en çok konuşulan çalışması, Timur Selçuk'un ünlü "İspanyol Meyhanesi" şarkısına alternatif olarak hazırladığı parodi niteliğindeki İsmail'in Meyhanesi isimli plağıydı. Ancak bu parodi plak nedeniyle iki sanatçının arası açıldı. Timur Selçuk'un açtığı yasal süreç sonunda, mahkeme kararıyla bu plaklar piyasadan tamamen toplatıldı.
İlerleyen yıllarda Star 1 ekranlarında skeçlerden oluşan Kelaj Şov adlı programı hazırladı. Bu program, müstehcen içeriği sebebiyle gelen yoğun tepkiler üzerine televizyon yönetimince yayından kaldırıldı. Sanatçı, Yeşilçam yıllarını ve kendi hayatının özeleştirisini Yeşilçam'ı Benden Sorun adlı kitabında okurlarla paylaştı. Serengil'in geniş kitlelerce tanınmasını sağlayan en önemli yapıtları şu şekildedir:
- Sanat hayatının başlangıcı kabul edilen Oğlum Edvard tiyatro oyunu,
- Kendisiyle özdeşleşen ve büyük ün kazandıran Adanalı Tayfur sinema tiplemesi,
- Televizyon dünyasında çığır açan yetenek yarışması Gülünüz Güldürünüz programı.
Yaşamının Son Dönemi ve Mirası
Özel hayatında dört evlilik yapan Öztürk Serengil, 1971 doğumlu ünlü şarkıcı ve sunucu Seren Serengil'in babasıdır. Yaşamının son yıllarında sağlık sorunlarıyla mücadele eden usta aktör, beyin ödemi nedeniyle iki kez ameliyat masasına yattı. Sağlığı son dönemde giderek kötüleşti. Geçirdiği ağır felç rahatsızlığı yüzünden hayatının son bir yılında yürüme yetisini kaybetti. Son günlerindeyse konuşma merkezinin ciddi şekilde hasar görmesi sebebiyle sesini ve konuşma yeteneğini tamamen kaybetti. Solunum sisteminin durması sonucu 11 Ocak 1999'da İstanbul Kozyatağı'ndaki evinde 68 yaşında vefat etti. Cenazesi Çengelköy Mezarlığı'na defnedildi.