Hayatı ve eğitimi
Claude Bernard, 12 Temmuz 1813'te Villefranche-sur-Saône yakınlarındaki Saint-Julien köyünde doğdu ve 10 Şubat 1878'de Paris'te öldü. İlk eğitimini kasabanın Cizvit okulunda aldı, ardından Lyon'daki koleje devam etti; kısa süre sonra bir eczacının dükkânında asistan olmak için okuldan ayrıldı. Boş zamanlarında bir vodvil komedisi yazdı ve elde ettiği başarı onu beş perdelik bir düzyazı dram olan Arthur de Bretagne'ı denemeye yöneltti; bu otobiyografik oyun ancak ölümünden sonra yayımlandı. 1834'te 21 yaşındayken bu oyunla Paris'e gitti. Ancak bir eleştirmen onu edebiyatı meslek edinmekten caydırıp tıp okumaya teşvik etti. Bernard bu öneriye uydu ve Hôtel-Dieu de Paris'te stajyer oldu; orada fizyolog François Magendie ile tanıştı. 1841'de Collège de France'da laboratuvar asistanı oldu.
Kariyeri
1845'te maddi kolaylık sağlamak üzere Marie Françoise "Fanny" Martin ile evlendi; evlilik bir meslektaşı aracılığıyla ayarlanmıştı ve çeyiz deneylerini finanse etmeye yardımcı oldu. 1847'de Magendie'nin profesör yardımcısı oldu, 1855'te tam profesör olarak onun yerini aldı. 1860'ta Amerikan Felsefe Derneği'nin uluslararası üyeliğine seçildi. Sorbonne'daki yeni fizyoloji kürsüsüne ilk oturan isim olarak seçildi, ancak kendisine laboratuvar sağlanmamıştı. III. Napolyon ile 1864'teki görüşmeden sonra Jardin des Plantes'teki Muséum National d'Histoire Naturelle'de bir laboratuvar kurdu. 1868'de Académie française üyeliğine kabul edildi ve İsveç Kraliyet Bilimler Akademisi'ne yabancı üye seçildi. 1878'de öldüğünde, Fransa'nın daha önce bir bilim insanına tanımadığı bir onur olan halka açık bir cenaze törenine layık görüldü; Père Lachaise Mezarlığı'na gömüldü. Bazen agnostik olarak tanımlanır; ölümünden sonra Kardinal Ferdinand Donnet onun ateşli bir Katolik olduğunu öne sürdü.
Bilimsel çalışmaları
Bernard'ın amacı, tıpta bilimsel yöntemin kullanımını yerleştirmekti. Yaygın varsayımları sorguladı, deneylere güvendi ve canlı varlıkların cansız maddelerle aynı yasalara tabi olduğunu savundu. İlk önemli çalışması pankreasın işlevleri üzerineydi; pankreas suyunun sindirimdeki önemini kanıtlayarak Fransız Bilimler Akademisi'nin deneysel fizyoloji ödülünü kazandı. Belki en ünlü çalışması karaciğerin glikojenik işlevidir: karaciğerin safra salgılamanın yanı sıra bir iç salgı organı olduğunu ve şekeri hazırladığını gösterdi; bu sonuç diyabetin nedenine ışık tuttu.
1851'de servikal sempatik sinirin bölünmesinin damarlarda daha aktif dolaşım ve güçlü nabız doğurduğunu fark etti, böylece hem vazodilatör hem vazokonstriktör sinirlerin varlığını saptayarak vazomotor sistemi keşfetti. Kürar ve karbonmonoksit gibi zehirlerin etkilerini inceledi; 1857'de karbonmonoksitin hemoglobine olan yakınlığını tanımladı.
İç ortam
Bernard'ın adıyla anılan temel kavram "iç ortam"dır (milieu intérieur). "İç ortamın istikrarı, özgür ve bağımsız yaşamın koşuludur" diye yazmıştır. Bu ilke, sonradan Walter Cannon'ın homeostaz olarak adlandıracağı kavramın temelini oluşturur. Canlı bedenin çevreye ihtiyaç duysa da ondan göreli olarak bağımsız olduğunu, dokuların dış etkilerden dolaşımdaki sıvılardan oluşan gerçek bir iç çevre tarafından korunduğunu savundu. Harvard'dan tarihçi I. Bernard Cohen onu "tüm bilim insanlarının en büyüklerinden biri" olarak nitelendirdi.
Kaynakça: Bu biyografi, Vikipedi'deki Claude Bernard maddesinden yararlanılarak hazırlanmıştır. Metin CC BY-SA 4.0 lisansı altındadır.