Florina'da 23 Eylül 1912 tarihinde hayata gözlerini açan Şükrü Elçin, ömrünü Türk halk kültürünün ve halk edebiyatının zenginliklerini araştırmaya adamış çok yönlü bir halkbilimci, akademisyen, şair ve yazardır. Lozan Antlaşması'nın imzalanmasının ardından mübadil-muhacir statüsüyle Türkiye topraklarına göç eden ailesiyle birlikte Turgutlu'ya yerleşen Elçin, ilk ve orta öğrenimini Turgutlu ile Manisa şehirlerinde başarıyla tamamlamıştır. 1936 yılında İzmir Erkek Lisesi'nden mezun olan başarılı araştırmacı, yükseköğrenim hayatını İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü'nde sürdürmüş ve burayı 1939 senesinde nihayete erdirmiştir. Bitirme çalışması için halk edebiyatını seçmiştir. Bu alandaki ilk kıymetli adımı olan 'Kerem ile Aslı Hikâyesi' isimli çalışması, 1949 yılında Millî Eğitim Bakanlığı kanalıyla yayın dünyasına kazandırılmıştır. Bilim doktoru unvanını ise 'Kitabî/Mensur Realist Halk Hikâyeleri' temalı özgün çalışmasıyla alarak akademik alanda kendine sarsılmaz bir yer edinmiştir.
Anadolu'dan Paris'e Uzanan Öğretmenlik ve Araştırma Yılları
Şükrü Elçin, yüksek akademik mertebelere ulaşmadan önce ülkenin dört bir yanındaki farklı eğitim kurumlarında uzun yıllar edebiyat dersleri vermiştir. Genç dimağlara edebiyat sevgisi aşıladığı bu seçkin kuruluşlar şunlardır:
- Sivas Lisesi,
- Denizli Lisesi,
- Ankara Erkek Teknik Öğretmen Okulu,
- Ankara Atatürk Lisesi,
- Ankara Maarif Koleji,
- Harp Okulu ve
- Gazi Eğitim Enstitüsü.
Eğitime adanmış bir ömür sürmüştür. Millî Eğitim Bakanlığı'nın kendisine sağladığı özel burs imkanıyla iki seneliğine Paris'e gönderilen Elçin, Fransa'da bulunduğu bu süre zarfında folklor ve halk edebiyatı sahalarında derinlemesine incelemeler ve akademik çalışmalar gerçekleştirmiştir. Yurda döndükten sonra akademik çalışmalarını hızlandırmıştır. Hazırladığı 'Anadolu Köy Orta Oyunları (Köy Tiyatrosu)' teziyle 1962 senesinde doçentlik derecesini elde ederek başarısını taçlandırmıştır. Doçentlik unvanını kazandıktan sonra durmaksızın çalışmıştır.
Hacettepe Üniversitesi'nde Bir Kürsünün Doğuşu
Doçentlik basamağının hemen ardından profesörlük makamına layık görülen Şükrü Elçin, Hacettepe Üniversitesi Sosyal ve İdari Bilimler Fakültesi bünyesinde Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü'nü kurarak akademik camiada son derece kritik bir kurucu rol üstlenmiştir. Kurduğu bu güzide kürsü sayesinde de yüzlerce yeni araştırmacının Türk kültürü alanında yetişmesine bizzat öncülük etmiştir. Bu bölümün kurulması ülkemizde Türkolojinin kurumsallaşması yolunda önemli bir aşama olmuştur. Akademik sorumluluklarının yanı sıra çeşitli bilimsel kuruluşların yönetiminde de faal roller almıştır. Uzun yıllar boyunca Türk Kültürünü Araştırma Enstitüsü'nün başkanlığı vazifesini üstlenerek ulusal kültüre hizmet etmiştir. Aynı zamanda 'Türk Kültürü' dergisinin önce yazı işleri müdürlüğü yürütmüş, daha sonraki süreçte ise doğrudan imtiyaz sahibi sıfatıyla neşriyatını üstlenmiştir. Kültür hayatımıza yön vermiştir.
Yazınsal Miras, Ödüller ve Aile Yaşamı
Şükrü Elçin, üretken ömrü boyunca kaleme döktüğü eşsiz eserlerle pek çok önemli ödüle değer bulunmuştur. Yazara, Türk halkbilimine devasa bir rehber niteliğinde kazandırdığı 'Halk Edebiyatına Giriş' kitabı vesilesiyle 1984 yılında Türkiye İş Bankası Büyük Ödülü layık görülmüştür. Bu büyük ödül, Toplum ve İnsan Bilimleri alanındaki Halkbilim (Folklor) dalında takdim edilerek onun bilimsel yetkinliğini bir kez daha gözler önüne sermiştir. Onun titiz araştırma disiplini ve zengin mirası, yetiştirdiği kıymetli öğrencileri için her zaman önemli bir esin kaynağı olmayı başarmıştır. Nitekim yaşamı ve yürüttüğü akademik çalışmalar, öğrencisi Metin Özarslan tarafından müstakil bir tez konusu olarak en ince ayrıntısına kadar işlenmiştir. Bu biyografik çalışma, Elçin'in zengin ilmi hayatını aydınlatan kıymetli bir başvuru kaynağı olmuştur. 1982 yılında Hacettepe Üniversitesi'ndeki profesörlük görevinden emekli olan Elçin, yaşamının son dönemine değin üretmeye devam etmiştir. Evli ve iki çocuk babası olan bu kıymetli ilim insanı, 27 Ekim 2008'de Ankara'da hayata gözlerini kapamıştır. Gerisinde doldurulamaz bir boşluk kalmıştır.