Türk edebiyatının en özgün kalemlerinden biri olan Abdülhak Şinasi Hisar, 1887 ile 1963 yılları arasında yaşamış seçkin bir yazardır. İstanbul'da, Boğaziçi'nin eşsiz atmosferinde dünyaya gelen sanatçı, geçmiş zaman hatıralarını temel alan eserleriyle edebiyat dünyasında derin izler bırakmıştır. Cumhuriyet döneminde eserler vermesine rağmen, Osmanlı İmparatorluğu'nun son dönemlerindeki o naif kültür dünyasını eserlerinde ustalıkla yaşatmıştır. Sanatçı, edebi mirasını bu hatıralar üzerine inşa etmiştir.
Köklü Bir Aile ve Paris Yılları
Tophane-i Amire katiplerinden Muhtar Bey'in Rumelihisarı'ndaki yalısında gözlerini açan yazarın babası, Türk basın tarihinin önemli isimlerinden Mahmud Celâleddin Bey'dir. Celâleddin Bey, Tanzimat'ın idealist siması İbrahim Şinâsî ile dönemin en önemli şairlerinden Abdülhak Hamit Tarhan'ın isimlerini birleştirerek oğluna bu adı vermiştir. Annesi Emine Neyyir Hanım ise Belgrad muhafızı Selim Paşa'nın torunu olup, soyu Tepedelenli Ali Paşa'ya kadar uzanmaktadır. Yazar, aynı zamanda Selim Nüzhet Gerçek'in de ağabeyidir. Yazarın çocukluk yılları Rumelihisarı, Büyükada ve Çamlıca gibi dönemin ruhunu yansıtan seçkin semtlerde geçmiştir. Eğitim hayatına 1898 yılında Galatasaray Sultanisi'nde adım atan genç, 1905'te ailesine haber vermeden okuldan ayrılarak Paris'e gitmiştir. Fransa'daki École Libre des Sciences Politiques'te eğitim gördüğü dönemde; Prens Sabahattin, Dr. Nihat Reşat Belger, Ahmed Rıza ve Yahya Kemal Beyatlı gibi önemli simalarla sık sık bir araya gelmiştir.
İş Hayatı ve Yazarlık Serüveni
1908 yılında ilan edilen II. Meşrutiyet sonrasında Türkiye'ye geri dönen Abdülhak Şinasi Hisar, iş hayatına hızlıca atılmıştır. İlk olarak çeşitli Fransüz ve Alman şirketlerinde görev alarak meslek hayatına başlangıç yapmıştır. Ardından Osmanlı Bankası bünyesinde çalışmış, sonrasında ise Reji İdaresi bünyesinde görev almıştır. 1931 yılından sonra ise Ankara'ya yerleşerek Dışişleri Bakanlığı bünyesinde memuriyet hayatını sürdürmüştür. Buradaki görevini 1948 yılına kadar devam ettirmiştir. 1948 yılında yeniden İstanbul'a dönen yazar, Ayaspaşa semtinde yer alan ve Boğaz'ı gören bir apartman dairesine yerleşmiştir. Yazar, edebiyat dünyasına ilk adımlarını Mütareke döneminde atmıştır. Bu dönemde Dergâh ve Yarın dergilerinde şiirler, kitap tanıtımları ve çeşitli eleştiriler kaleme almıştır. 1921 yılından itibaren İleri ve Medeniyet gazetelerinde yayımlanan yazılarıyla geniş kitlelerce tanınmaya başlayan sanatçı; 7Ağaç, Varlık, Ülkü ve Türk Yurdu gibi pek çok prestijli dergide de yazılarını neşretmiştir. Yazar ayrıca Milliyet, Hâkimiyet-i Milliye ve Dünya gazetelerinde de çeşitli yazılar yayımlamıştır. Türk Yurdu dergisinde genel yayın müdürlüğü yapmıştır.
İş hayatı boyunca çok farklı kurumlarda görev alan yazarın çalıştığı yerler şunlardır:
- Çeşitli Fransüz ve Alman şirketleri
- Osmanlı Bankası ve Reji İdaresi
- Dışişleri Bakanlığı (Ankara dönemi)
Edebi Tarzı ve Başyapıtı
Cumhuriyet dönemi yazarı olmasına rağmen dil ve üslup açısından Meşrutiyet kuşağının geleneklerine bağlı kalmayı tercih eden Hisar' ın tüm yapıtları esas olarak hatıralarına dayanmaktadır. Yazarın yapıtlarında hafıza unsuru merkezi bir rol oynamaktadır. Romanlarında Maurice Barrés, Anatole France ve Marcel Proust gibi yazarların edebiyat anlayışlarını benimsemiştir. Yazar, Cumhuriyet döneminde yaşamış olmasına karşın, eski dönemin dil ve anlatım geleneğini korumaya özen göstermiştir. Onun en bilinen eseri olan Fahim Bey ve Biz, 1942 CHP Hikâye ve Roman Mükâfatı'nda üçüncülüğe layık görülmüştür. Almancaya da çevrilen bu yapıtı yazar, roman kategorisinde ödül alsa da bir hikaye olarak nitelendirmeyi tercih etmiştir. Hayatı boyunca hiç evlenmeyen yazar, Cihangir'deki evinde geçirdiği beyin kanaması sonucu vefat etmiştir.