İlhan Mimaroğlu, cumhuriyetin kuruluş yıllarında, 11 Mart 1926 tarihinde İstanbul'da dünyaya gelmiştir.
Cumhuriyet döneminin tanınan mimarlarından olan babası Mimar Kemaleddin Bey'in hayata erken veda etmesi üzerine, çocukluğunu üvey babasının evinde geçirmiştir.
1945 yılında Galatasaray Lisesi'nden, 1949'da ise Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nden mezun olmuştur.
Müzik yolculuğuna Ankara'da Hayrullah Duygu'dan klarnet eğitimi alarak başlayan sanatçı, bu dönemde radyo programları hazırlamış ve müzik yazıları yazmıştır.
New York'a 1955 yılında Rockefeller bursuyla giderek Columbia Üniversitesi'nde müzikbilim ve kompozisyon dersleri almış, böylece kendisini tamamen müziğe adamıştır.
Elektronik müzik alanında dünya çapında çığır açan besteci, 17 Temmuz 2012 tarihinde 86 yaşında New York'ta yaşamını yitirmiştir.
Eğitim Hayatı ve Amerika Yılları
Ankara'da başlattığı radyo programcılığı ve eleştirmenlik çalışmalarının ardından İlhan Mimaroğlu, New York'a giderek Columbia Üniversitesi bünyesinde Paul Henry Lang ile müzikbilim, Douglas Moore ile kompozisyon çalışmıştır.
Türkiye'nin ilk telif caz kitabını 1958 yılında yayımlayan sanatçı, bir yıl sonra New York'a kalıcı olarak yerleşmiştir.
Amerika'da The Record Hunter şirketinde repertuar uzmanlığı yapmış ve Voice of America radyosunda sanat eleştirmeni olarak görev almıştır.
1963 yılından itibaren Columbia Üniversitesi'nde Vladimir Ussachevsky'den ders alarak elektronik müzik alanında yüksek lisans derecesi alan besteci, Edgar Varese ve Stephan Wolpe ile de kompozisyon üzerine çalışmıştır.
Bu çalışmaların ardından aynı üniversitede elektronik müzik dersleri vermeye başlamıştır.
Atlantic Records ve Finnadar Logosu
Ünlü yapımcılar Ahmet Ertegün ve Nasuhi Ertegün ile birlikte Atlantic Records plak şirketinde otuz yılı aşan süre çalışan besteci, caz dünyasının gelişimine katkıda bulunmuştur.
John Coltrane, Freddie Hubbard ve Charles Mingus gibi avangart caz sanatçılarının albümlerinde yapımcı koltuğuna oturmuştur.
Ayrıca kendi yapıtlarının yanı sıra John Cage ve Karlheinz Stockhausen gibi çağdaş bestecilerin de eserlerini yayımlayan Finnadar logosunu kurmuştur.
1968 yılında Fransız Radyosu'nun daveti üzerine Müzik Araştırmaları Merkezi Stüdyosu bünyesinde çalışmalar yürütmüştür.
1969 yılında ise dünyaca ünlü yönetmen Federico Fellini'nin Satyricon filminde, Nino Rota'nın yanı sıra İlhan Mimaroğlu'nun da bestelerine yer verilmiştir.
Sanatçı, 1971 yılında Guggenheim Ödülü'nü kazanmıştır.
Ayrıca ASCAP üyesi olmuştur.
New York'tan gönderdiği müzik yazılarıyla Cumhuriyet ve Yeni Yüzyıl gazetelerinde Türk okurlarla sıra dışı düşüncelerini paylaşmıştır.
Sanat Anlayışı ve Eserleri
İlhan Mimaroğlu, öncü müzik anlayışı çerçevesinde atonalitenin çağrışımlara oldukça uygun olduğunu savunmuştur.
Elektronik yapıtlarında klasik stüdyo tekniklerini tercih ederek cihazlarla kısıtlanmaktan kaçınmış ve tını renklerine öncelik vermiştir.
Yapıtlarında doğadan kaydettiği sesleri de işleyen besteci, yeni müzik türlerinin yaygınlaşması için radikal görüşler ileri sürmüştür.
Birçok eserinde ise ünlü çağdaş ressamların tablolarını seslerle betimlemeyi denemiştir.
İlhan Mimaroğlu'nun geride bıraktığı başlıca yapıtlar şunlardır:
Geleneksel Çalgılar İçin
- Monologlar (klarnet ve viyola için)
- Üç Parça (1952)
- Pièces Sentimentales (1957, piyano için duygusal parçalar)
- Anı ve Günce Sonatı (piyano için)
- Anacolutha: Encounter and Episode II (1966, Anlam kopukluğu: Karşılaşmak ve Epizod II)
- Rosa (1978, piyano için)
- Valses ignobles et sentencieuses (piyano için)
- Yaylı dördüller
- Yaylı çalgılar için gece ezgileri
- Sessions (1977, piyano için)
Ses Bantı ve Çalgı ya da Şarkı Ortamı İçin
- Music Plus One (1970, Müzik Artı Bir)
- Still Life (1980, viyolonsel için)
- Sleepsong for Sleeper (1981, klarnet, piyano ve elektronik teyp için)
Elektronik Müzik
- Görsel Çalışma (1965)
- Immolation Scene (1983, söz ve şarkı için)
- Prelüdler (1966, manyetik teyp için)
- Le Tombeau d’Edgar A. Poe (1964, Edgar Allan Poe'nun Mezarı)
- Piano Music for Performer and Composer (1967, Seslendirici ve Besteci için Piyano Müziği)
- La Ruche (1968, viyolonsel, klavsen, piyano ve elektrikli aygıtlar için)
- Intermezzo (1964)
- Bowery Bum (1964)
- Agony (1964, Can Çekişme)
- White Cockatoo (1966, Beyaz Kakadu)
- Wings of the Delirious Demon (1969, Çılgın Şeytanın Kanatları)
- Sing Me a Song of Songmy (1970, Bana Şarkının Bir Şarkısını Söyle)
- Hyperboles (1971, Hiperboller)
- Provocations (1971, Kışkırtmalar)
- Tract (1972)
- Music for Jean Dubuffet's "Coucou Bazar" (1973, Jean Dubuffet'nin "Coucou Bazar'ı İçin Müzik)
- To Kill a Sunrise (1974)
Kitapları
- Amerika’nın Sesi (1956, Ankara)
- 11 Çağdaş Besteci (1961, Ankara)
- Müzik Tarihi (1961, İstanbul, 4. basım, 1990)
- Günsüz Gece (1989)
- Elektronik Müzik (1991)
- Ertesi Günce (1994, İstanbul)
- Yokistan Tasarısı (1997, İstanbul)
- Geldim gördüm geçtim gittim (1999)