Yazın dünyasına sunduğu katkıların yanı sıra geleneksel motifleri modern bir potada eriten Atıf Özbilen, 1919 yılında Adana'da dünyaya gözlerini açmış, ömrünü ahşaba şekil vermeye ve sanata adamış çok yönlü bir Türk yazarı ve ağaç oyma ustasıdır. Adana topraklarında başlayan bu serüven, sanatçının ellerinde hayat bulan ahşap yontularla uluslararası galerilere kadar taşınmıştır. Yazar, ömrünün son demlerine dek ürettiği eserlerle Türk kültür hayatında derin izler bırakarak 7 Nisan 2002 tarihinde İstanbul'da aramızdan ayrılmıştır.
Adana'dan İstanbul'a Uzanan Hayat Yolu
Sanatçının ebeveynleri Nazmiye Hanım ve Saip Bey'dir. İlk ve orta öğretim kademelerini memleketi olan Adana'da tamamlayan Özbilen, lise döneminde ailesinin karşılaştığı zorunlu koşullar sebebiyle İstanbul'a yerleşmek durumunda kaldı. Buradaki yaşam mücadelesi sürerken, hayatını hemşerisi Atike Özer ile birleştirdi. Bu evlilikten çiftin ilk kızları Semiramis 1941 yılında Adana'da doğdu. Hemen ardından vatan borcunu ödemek üzere yedek subaylık görevine başlayan sanatçı, bu üç yıllık süreçte ikinci kızı Semiray'ı 1944 yılında kucağına aldı. Askerlik sonrası güney illerinde vekil öğretmenlik ve Millî Eğitim Müfettişliği yaptı. Değişik özel şirketlerde de mesai harcayan Özbilen, takvimler 1975 yılını gösterdiğinde çalışma hayatından emekliye ayrıldı.
Edebiyat Dünyasındaki İzleri ve Yayıncılık Yılları
Atıf Özbilen'in kelimelerle olan dostluğu gençlik yıllarında filizlenmiştir. Sanatçının ilk yazılı ürünleri, 1945 yılında Yeni Adana Gazetesi sayfalarında okurlarla buluştu. Bu başlangıcın arkasından gelen 1947 senesinde ise ilk hikaye kitabı olan 'İşte Bu!' adlı eserini edebiyat dünyasına kazandırdı. Yalnızca yazarlıkla yetinmeyen Özbilen, yayıncılık alanında da mühim adımlar attı. Adana'da tohumları atılan 'Güney Hareketleri' ile başlayan yayıncılık tutkusu, İstanbul'da meyvesini verdi. Burada 1967 ile 1973 yılları arasında aylık olarak çıkarılan Güney Sanat Dergisi yöneticiliğini üstlendi. Edebiyatımızın çok sayıda kıymetli ismini sayfalarında ağırlayan bu prestijli dergi, yayın hayatı boyunca 72 sayıya ulaştı.
Ahşaba Can Veren Ustalık ve Sergiler
Yazarlığının ötesinde, Özbilen'in asıl tutkusu ve adını duyurduğu alan ağaç oyma sanatıydı. Bu konudaki ilk bilgileri ve hevesi, henüz ilkokul sıralarındayken elişi öğretmeninden edinmişti. Henüz 1932 yılında eline aldığı ıskarpela ile ahşabı yontmaya başlayan sanatçı, ilk kişisel sergisini 1950'de Adana Halkevi çatısı altında sanatseverlerin beğenisine sundu. Bu ilk adımın ardından yurt içinde ve yurt dışı sergiler gerçekleştirdi. Sanatçının eserlerini sergilediği bazı önemli mekanlar şunlardır:
- İstanbul Olgunlaşma Enstitüsü (1962, 1976)
- Beyoğlu Şehir Galerisi (1968, 1969, 1972)
- Mersin Devlet Güzel Sanatlar Galerisi (1971)
- İstanbul Paşabahçe Ak Galeri (1975)
- Ankara Sanat Galerisi ve Adana Kalaba Elsanatları Galerisi (1977)
- Belçika'nın başkenti Brüksel (1979 - Turizm ve Tanıtma Bakanlığı desteğiyle)
- Fransa'nın başkenti Paris ("Oeuvres de Sculpture Sur Bois" ve "Bois Graves et Sculptes" sergileriyle)
- Bursa Güzel Sanatlar Galerisi (1980)
Takvimler 1981 yılını gösterdiğinde, 'Dünya Atatürk Yılı' kapsamında özel bir sergi hazırlığına girişti. Bu hazırlıklar neticesinde ortaya çıkan 'Ağaç Oymalarla Atatürk' sergisindeki eserlerin bir bölümünü Anıtkabir Müzesi envanterine hediye etti. Sanatçı, 1981 yılında İstanbul'un Pendik ilçesine bağlı Güzelyalı semtinde satın aldığı tek katlı şirin yazlık evi hem dinlendiği bir yuva hem de eserlerini yonttuğu bir sanat atölyesi haline getirmiştir. Sanatçı, kendi özgün çizimlerinin ötesine geçerek ülnü karikatürist Tan Oral'ın çizgilerini ve usta çizer Güngör Kabakçıoğlu'nun desenlerini ahşaba nakşetmiş, bu çalışmalarıyla saat sanatının en nadide ve ölümsüz örneklerini meydana getirmiştir. Hayatının olgunluk döneminde de üretkenliğini kaybetmeyen büyük usta, ömrünün son yıllarında sağlık gerekçeleriyle çalışmalarına ara vermek durumunda kalmıştı.