Karpiç Lokantası'nın Tarihçesi
Karpiç Lokantası (Ankara Şehir Lokantası), Ankara'nın Altındağ ilçesine bağlı Ulus semtinde 1928 yılında şehrin ilk modern lokantası olarak hizmete girmiştir. Lokanta, 1917'deki Bolşevik İhtilali'nden kaçarak geldiği İstanbul'da lokantacılık yapmakta iken Ankara'daki Taşhan'ın sahibi Cemal Taşhan'ın önerisiyle Ankara'ya giden Juri Georges Karpovitch (Karpiç Baba) tarafından kurulmuştur. İlk olarak Ulus Meydanı'nda (o zamanki adı Taşhan Meydanı) bulunan ve otel olarak hizmet veren Taşhan'ın alt katında faaliyete başlamıştır.
Mekan Değişikliği ve İsim Hikayesi
Taşhan'ın 1933'te istimlak edilip yıktırılmasından sonra lokanta aynı meydandaki Belediye Dükkanları Sitesi'nde (sonraki adı 100. Yıl Çarşısı) hizmete devam etmiştir. Başlangıçta Şölen adında kurulan lokanta, yeni mekanına taşındığında resmi olarak Şehir Lokantası adını almıştır. Ancak sık gelen bir müşteri olan dönemin Cumhurbaşkanı Mustafa Kemal Atatürk’ün lokanta sahibi Karpoviç'e Karpiç demesinden sonra lokanta bu isimle anılmaya başlanmıştır. Lokanta personelinin büyük bir bölümü ise Hemşinli çalışanlardan oluşmaktaydı.
Sosyal Yaşam ve Ankara Modernleşmesindeki Rolü
İlk açıldığı sırada aileleri Ankara dışında olan milletvekilleri ve yüksek bürokratların zorunlu karın doyurma mekanı olan Karpiç, zamanla bir prestij mekanı ve yarı-resmî bir buluşma mekanı haline gelmiştir. Batılı tarzda yeme içme alışkanlıkları ve sofra adabını Ankara'ya yerleştirmek misyonunu üstlenen mekanda kravatsız müşteriler içeri kabul edilmemiş, müzikli ve danslı yemek alışkanlığı teşvik edilmiştir. Menüsünde Osmanlı mutfağına yer verilmeyen işletmede müşterilere Rus ve Fransız mutfağı yemekleri sunulmuştur.
Kültürel Buluşmalar ve Kapanış
Devlet erkânı ve diplomatlar dışında aydınlara da hizmet veren Karpiç'te yazar ve aydınlar için ayrılmış, yalnızca onların oturduğu masalar bulunmaktaydı. Tarihte iz bırakmış bazı edebî tartışmalar da bu masalarda gerçekleştirilmiştir. Lokanta, 1950'den sonra şehir merkezinin Kızılay'a kayması ve siyasetinin el değiştirmesinin etkisiyle önemini yitirmiş ve 1953 yılında faaliyetlerine son vererek kapanmıştır.