Manisa

Ege Bölgesi'nin ortasında, Anadolu Yarımadası'nın batısında yer alan Manisa, yüzölçümü açısından bölgenin en büyük ilidir. Kuzeyden Balıkesir, batıdan İzmir, güneyden Aydın ve Denizli, doğudan ise Uşak ve Kütahya ile komşudur. Dağlar, platolar ve ovalardan oluşan il topraklarını Demirci Dağları, Bozdağlar, Spil Dağı ve Yunt Dağı gibi yükseltiler çevreler. Gediz Nehri ile Bakırçay ilin ana akarsularıdır. Ege'nin önemli göllerinden Marmara Gölü de bu sınırlarda yer alır. Bölgede batıdan doğuya gidildikçe karasal Akdeniz iklimi karasal iklime dönüşür ve maki, orman ile alpin bitki örtüsü çeşitleri sıralanır.

Osmanlı döneminde şehzadelerin yerleştiği merkezlerden biri olan kent, bu kimliği sayesinde nüfus artışı yaşar. 1531 tarihli tahrir defterine göre otuz yedi mahalleye sahip yerleşim yeri, 1575 yılında kırk iki mahalleye ulaşır. 16. yüzyılın başlarına kadar sadece Müslümanların yaşadığı şehre ilk gayrimüslim nüfus olarak İspanya'dan Yahudiler göç eder. 1531 yılında 88 olan Yahudi hane sayısı 1575 tarihinde 117 haneye yükselir. Aynı dönemde şehzadelerin sarayına hizmet eden Rum nüfus da Horos adlı köyde yaşar.

İlin barajları bölgedeki su ve üretim altyapısını oluşturur. Sadece il genelinde değil tüm Ege Bölgesi'nde önemli bir yere sahip olan Demirköprü Barajı, bu alandaki başlıca su yapısıdır. Ayrıca Sevişler Barajı ve Afşar Barajı da ilin diğer baraj kaynakları arasında yer alarak su arzına katkı sağlar.

Günümüzde 17 ilçesi bulunan ilin trafik plaka kodu 45'tir. 2023 TÜİK verilerine göre 1.475.716 kişilik nüfusuyla Türkiye'nin en kalabalık on dördüncü ilidir. Bu nüfus büyüklüğüyle Ege Bölgesi'nde İzmir'den sonra ikinci sıradadır.